

نظم امام باور نکردنی است؛ یعنی تا خود آدم نبیند باور نمیکند؛ مثلاً اگر عصر باشد و به ایشان بگوییم چای میل دارید بیاوریم، ایشان به ساعتشان نگاه میکنند و میگویند یک چند لحظهای مانده یعنی چند ثانیه! ایشان چنین نظمی دارند که اگر درست یک و ده دقیقه بعد از ظهر در را باز نکنند و به طرف اندرون نیایند همه دلواپس میشوند؛ به خاطر اینکه کارشان طوری تنظیم شده است که رأس ساعت یک و ده دقیقه در را باز میکنند و میآیند برای ناهار. سر ساعت و یا بهتر بگویم سر دقیقه به رختخواب میروند، سر دقیقه احیاناً غذا میخورند و سر دقیقه بیدار میشوند، ایشان روزی سه بار قدم میزنند، هر بار بیست دقیقه، و اگر وقت تمام نشده باشد، سه تا قدم بیشتر راه میروند، برمیگردند و داخل میشوند، چون معتقد هستند به اندازه آن سه قدم زود بوده مثلاً برای داخل شدنشان! نظم ایشان چیز غریبی است و همیشه بوده، یعنی از دوره جوانیشان. اتفاقاً من چند روز پیش برخورد کردم با یک مسألهای که دیگر دیدم خیلی ایشان انگار دقت دارند، گفتم: «شما مثل اینکه نظم را زیاد کردید، دیگر دقتتان خیلی شده»، امام خیلی جدی گفتند: «نه خیر همیشه این طور بوده!» ایشان اینطور نیستند که بفرض اینکه من الآن وارد شدم چون دخترشان هستم، حالا بنشینم به صحبت، این در کار نیست، با یک سلام وارد میشویم و مینشینیم چون ایشان یا رادیو گوش میکنند یا تلویزیون نگاه میکنند، یا نامههای رسیده را میخوانند، یا اخبار رسیده را مطالعه میکنند. یک دقیقه امام بیکار نیستند، حتی در حمام رادیو همراهشان است و یا هنگام وضو گرفتن رادیو روی دوششان است، گاهی چون خیلی دقیق هستند نسبت به جواب مسأله، اگر ما مسألهای (سوالی) داشته باشیم و اگر تلویزیون برنامه خیلی مهمی نداشته باشد، آن را خاموش میکنند و میآیند و ما باید در چند لحظه مطالب را جور کنیم و مطرح کنیم و جواب بگیریم. آن هم به خاطر اینکه وقت تلف نشود. من میتوانم با اطمینان بگویم که ایشان اصلاً وقت تلف شده ندارند. . زهرا مصطفوی، پا به پاي آفتاب، ج 1، ص 189، 190.