در نجف که بودیم خدمتکار منزل امام مى‌گفت، یک روز گرم تابستان پس از اینکه ظرف‌ها را شستم، به خواب رفتم. امام هم در سرداب منزل مى‌خوابیدند. یک وقت بیدار شدم که بساط چاى را آماده کنم، دیدم سماور سرجایش نیست. نگران شدم. گفتم لابد خود آقا برده، دیدم حدسم درست است. ایشان تا مرا دیدند فرمودند: «بیا اینها را ضبط کن، من چایى خوردم». ایشان بعضى از مواقع خودشان بدون اینکه به ما بگویند، سماور را روشن کرده و چاى درست مى‌کردند. . فرقانى، محى‌الدین؛ همان؛ ج 3، ص 7.