

در دوران طلبگى، همه ما مورد حمله و هتک کفر و شرک بودیم. افسرى بود به نام حسین خان عسکرى که به همراه چند پاسبان به مدرسه دارالشفاء که ما و امام در آن حجره داشتیم مىآمدند و بزرگان اهل علم را خلع لباس میکردند یا از آنها التزام میگرفتند که دیگر از لباس طلبگى استفاده نکنند. یک روز که این شخص به مدرسه دارالشفاء آمد، و معمولاً هر وقت به مدرسه مىآمد طلبهها فرار میکردند تا مورد اذیت و آزار او قرار نگیرند، در مقابل حجره امام ایستاد، من هم مقابل حجرهام روى پله ایستاده بودم. عدهای از بزرگان در حجره امام بودند. عسکرى به ایوان حجره رفت و گفت: بَه بَه بزرگان اساتید! من با این دستورى که امروز به دستم رسیده چه کنم؟ و با این بزرگان اساتید چه کنم؟ مأموریت این است که غیر از سه نفر؛ یعنى حاج شیخ عبدالکریم حائرى، حاج آقا حسین قمی در مشهد و حاج سید ابوالحسن اصفهانى، کسى حق پوشیدن لباس روحانیت را ندارد. قبلاً مقرر کرده بودند هر کس اجازه نامه دریافت کند میتواند لباس بپوشد و آقایان نوعاً میرفتند و از این برگهها دریافت میکردند، ولى حرف آن روز او حرف جدیدى بود که دیگر مسأله امتحان و اجازه نامه مطرح نیست و هیچکس اجازه پوشیدن لباس ندارد. کسى به او گفت ما با گرفتارى و مشکلات رفتهایم و امتحان دادهایم و اجازه گرفتهایم، آن چه بوده و این حرف چیست؟ مگر آنها از یک مملکت دیگرند و شما از مملکت دیگرى؟ او گفت به آنها آنطور دستور دادهاند و به من اینطور. بعد گفت حالا شما چقدر اصرار دارید که در این گرما لباس روحانیت بپوشید، عمامهها را کنار بگذارید و عبا و قبا را از تنتان در بیاورید و مقدارى از قبا را هم قیچى کنید و کت درست کنید یا من از مال حلال حاج عسکر خان که برایم به ارث رسیده براى شما یک دست کت و شلوار درست میکنم. امام هرگاه که ایشان را میدیدند نصیحت میکردند که دست از اذیت و آزار طلاب بردارند. . آیتالله سید حسین بدلا- پا به پاى آفتاب - ج 2 - ص 297.