من بارها امام را در مجالس روضه‌ای که در خانه بعضی از آقایان عالِم و یا در مسجد بالای سر حرم حضرت معصومه(س) تشکیل می‌شد می‌دیدم. تمام حاضران در مجلس روضه به گفته‌های واعظ، چه شیرین و چه تلخ، چه حزن‌انگیز و چه خنده‌دار، بر حسب حالت خود، عکس‌العمل نشان می‌دادند، عده‌ای تبسم می‌کردند یا عده‌ای می‌خندیدند، جمعی تحت تأثیر مطالب حزن‌انگیز سر تکان می‌دادند و با صدای کوتاه و یا بلند گریه می‌کردند. اما امام همواره آرام و بی‌تفاوت می‌نشستند و فقط گوش می‌دادند، چنان که واقعاً باعث تعجب هر بیننده‌ای می‌شد. ولی همین که لحظه ذکر مصیبت اهل بیت(ع) فرا می‌رسید امام دستمالشان را از جیب بیرون می‌آوردند و بی‌اختیار می‌گریستند و اشک می‌ریختند. گاهی می‌دیدم که دستمال را با دست بر روی دهان نگاه داشته‌اند و به سخنان واعظ یا روضه‌خوان گوش می‌دهند و در همان حال قطره‌های درشت و پی در پی اشک از چشمانشان جاری بود. می‌توان گفت همان‌طور که طاقت و تحمل امام نسبت به سایر مطالب و حوادث و دیدنیها و شنیدنیها بیش از همه بود، گریستن و اشک ریختن ایشان برای مصیبتهای اهل بیت(ع) نیز بیش از دیگران بود. ـ حجةالاسلام و المسلمین علی دوانی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 6 - ص 71.