امام با همه ما بسیار صمیمى و رفیق بودند، البته تظاهر ایشان به دوستى کم بود، ولى وقتى که آنها نبودند یا تاخیر داشتند، با حساسیت دنبال مى‌کردند که مبادا گرفتارى داشته باشند. دوستان امام در نجف که از طلاب ایرانى بودند و بعد هم همراه ایشان از نجف هجرت کردند. همه بر این مطلب اتفاق نظر دارند. امام از این خدمتگزاران به رفقاى من تعبیر مى‌کردند. امام واقعا به فکر دوستان خود بودند و لذا چون طلبه‌ها و دوستانشان کولر نداشتند. تقریبا از وسایل خنک‌کننده در نجف استفاده نکردند. و حتى به کوفه براى استراحت نرفتند، با اینکه کوفه نزدیک نجف است، و به واسطه شط و آب فراوان، هواى بهترى دارد، و همه به آنجا مى‌رفتند، ولى امام مى‌فرمودند: «دوستان من در وضعیت بدى هستند». امام به جز یکى دو سفر البته امام یک سفر دیگر هم به کوفه رفته‌اند و آن وقتى بود که مرحوم آیت‌الله‌ خویى پس از معالجه در لندن، به بغداد آمده و یکسره به کوفه رفت. امام هم به قصد آگاهى ایشان از اوضاع حوزه به عیادتشان رفته و به ایشان در مورد توطئه‌هاى رژیم بعث علیه حوزه نجف هشدار دادند. که در ابتداى ورود به نجف، به کوفه رفتند و در مسجد کوفه اعمال آن را انجام دادند، هرگز به کوفه نرفتند و از کولر هم استفاده نکردند، و فقط از سرداب و پنکه‌هاى معمولى استفاده مى‌کردند. و شبهاى تابستان را هم پشت‌بام مى‌رفتند. در حالى که وقتى حتى صبح هم انسان به آجرها دست مى‌گذاشت، هنوز داغ بودند، ولى امام آن شرایط را تحمل کردند و مى‌فرمودند: «دوستان من در وضع بدى هستند و وقتى به حرم مشرف مى‌شدم براى دوستان گرفتار خیلى دعا مى‌کنم». . صانعى، حسن؛ جمهورى اسلامى؛ 18/3/73.