پسر مرحوم بجنوردى که از علماى خوب نجف بودند در آن قضیه‌اى که پنجاه و چند نفر گرفتار شده بودند دستگیر شده و اعدام ایشان مطرح بود لذا آقاى بجنوردى خیلى ناراحت بودند. چون منزل ایشان بین مسیر امام به حرم بود لذا امام بدون اطلاع قبلى به من فرمودند: «منزل آقاى بجنوردى را بلدى؟» گفتم: بله، فرمودند: «برویم». وقتى به منزل آقاى بجنوردى رسیدیم، امام چون زمزمه اعدام آقازاده‌شان مطرح بود مى‌خواستند یک دلجویى و احوالپرسى از ایشان بکنند. آقاى بجنوردى حرم بودند. به ایشان خبر دادند تشریف آورد. امام وضع ساده بیرونى آقاى بجنوردى را که دیدند، فرمودند: «این وضع عالم هفتاد ساله ماست آن وقت شاه به ما مى‌گفت مفت‌خور!». آقاى بجنوردى که تشریف آوردند، امام خیلى عنایت کردند، حتى چند مزاح کردند که ایشان را از آن حال بیرون بیاورند. از جمله فرمودند: «وقتى من در ترکیه بودم به من گفتند مصطفى رفته زندان، من گفتم که خوب است زندان رفته، ورزیده مى‌شود.» وقتى امام این تعبیر را کردند آقاى بجنوردى به امام گفتند: آقا ما دل و قلب شما را نداریم. . قرهى، عبدالعلى؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 6، ص 152 و 153.