ظهر آن روزی که مرحوم حاج آقا مصطفی رحلت کرده بودند و منزل امام پر بود از کسانی که برای تسلیت به محضر ایشان می‌آمدند وقتی همه رفتند اذان ظهر شد. امام بلند شدند و تشریف بردند وضو گرفتند و فرمودند: «من می‌روم مسجد.» گفتم ای وای، آقا امروز هم برنامه همیشگی نماز جماعت خود را ترک نمی‌کنند. به یکی از خادمها گفتم زود برود به خادم مسجد خبر دهد. وقتی مردم فهمیدند که امام به مسجد می‌آیند جمعیت از هر طرف به مسجد ریختند. وقتی با آقا به مسجد رسیدیم جمعیت که گریه می‌کردند و ضجه می‌زدند، راه را باز کردند و امام داخل مسجد شدند مردم با تعجب به هم می‌گفتند: «یعنی چه؟! خمینی ابداً ما یبکی» خمینی ابداً گریه نمی‌کند. . حجة‌الاسلام والمسلمین فرقانی- سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 1، ص 74.