

امام یک وقار و طمأنینه و هیبت خاصی داشتند و در عین حال بسیار متواضع بودند. بیشتر اوقات ساکت بودند و کم حرف. سعی میکردند به حد ضرورت صحبت کنند و حرفهایشان بسیار حساب شده و بسیار موزون و کوتاه بود. در غیر جلسات عمومی که سخنرانی میکردند، کمتر حرف میزدند، و بیشتر فکر میکردند. در تمام حالاتشان در حال فکر کردن بودند، و از اوقاتشان حداکثر استفاده را میکردند. . حجةالاسلام والمسلمین امام جمارانی – روزنامه جمهوری اسلامی – ویژه اربعین – سال 68.