روز آخر، از ساعت هشت الی ده صبح، دو سه مورد که متوجه می‌شدم امام شهادتین را بر لب جاری می‌کنند وحشت می‌کردم. نزدیک می‌رفتم می‌دیدم ایشان مشغول خواندن اذان و اقامه برای نماز هستند. گویا حتی برای نماز مستحبی هم اذان و اقامه می‌گفتند یا اینکه ذکر دیگری می‌گفتند که ما درست متوجه نمی‌شدیم. بعد از ظهر با اینکه حالشان به وخامت گراییده بود باز هم لحظه‌ای از ذکر خدا و نماز خواندن غفلت نمی‌کردند. ـ سید احمد بهاءالدینی - پاسدار اسلام - ش 91 - ص 40.