پس از قیام 15 خرداد و دستور شاه که طلبه‌ها را به قصد تضعیف و متلاشى حوزه‌هاى مقدسه علمیه، به سربازى می‌‌بردند، مقارن با آزادی امام از زندان، من و آقاى جواهرى با لباس سربازى رفتیم قم، شب رفتیم مدرسه در حجره خوابیدیم و صبح که شد رفتیم منزل امام که خیلى شلوغ بود و مردم دسته دسته براى زیارت امام مى‌آمدند. ما هم رفتیم و دیدیم امام در اتاق بزرگ منزلشان نشسته‌اند. جمعیت مى‌آمدند و می‌‌رفتند. آقاى جواهرى گفت: امام شما را می‌‌شناسد؟ گفتم بله می‌‌شناسد. اتفاقاً یک شب قبل از اینکه به سربازى بروم، رفتم خدمت ایشان و سلام کردم. ایشان نگاهى به من کردند و اشاره کردند که بیا. من هم از میان جمعیت رفتم به طرف ایشان. آقاى خلخالى پهلوى امام نشسته بود و تکان نمی‌‌خورد. امام به من گفت: آقا بفرمائید. آقاى خلخالى نگاهى به من کرد و جا داد که من بنشینم. من هم مرتب می‌‌گفتم جناب، جناب (از بس در سربازخانه گفته بودیم عادت کرده بودیم) و امام می‌‌خندید و من متوجه نبودم که چرا امام می‌‌خندد. بعداً فهمیدم چرا. امام سؤال کردند خوب، وضع چطور است؟ گفتم خوب بود. اما مدتى است خیلى جسارت می‌‌کنند به مقدسات و... همین چند روز قبل سر صبحگاه به امام صادق علیه‌السلام توهین کردند. این جمله را که گفتم، امام خیلى ناراحت شدند، چند دقیقه‌اى سکوت کامل کردند و دیگر هیچ نگفتند. من به ایشان گفتم، آقا، طلبه‌هاى سرباز، عده‌اى فرار کردند، عده‌اى مرخصی گرفتند و دیگر نرفتند، بعضى رفته‌‌‌‌‌اند نجف. ما هم الآن در حال مرخصى هستیم، می‌‌توانیم برویم نجف؟ ایشان فرمود: من به شما می‌‌گویم بمانید، خدمتتان را انجام بدهید و بعد بیائید آخوند بشوید. . حجة‌الاسلام والمسلمین ابراهیم رحیمی - مجله یاد - سال 5 – ش 17 – ص 40