

یک بار به برادرم گفتم من از امام دو چهره میبینم. یکی در داخل منزل که خیلی گرم و صمیمی و یگانه است، و دیگری در بیرونی که خیلی جدی است. به طوری که وقتی در بیرونی خدمتشان میرسم و از ایشان سوال میکنم و آقا جواب میدهند میگویم «آقا پس آنجا چرا رفتار شما آنطور نیست؟ ایشان میفرمایند: «آنجا آن طوری است! و دیگر جرأت نداریم دوباره تکرار کنیم و نمیتوانیم خیلی در چشمان امام نگاه کنیم. آن نگاه ثابت و نافذ، و آن شعاعی که در چشمانشان است، باعث میشود که بیاختیار سرمان را پایین بیندازیم اما در داخل منزل که ما این افتخار را داریم که با ایشان سر یک سفره بنشینیم و غذا بخوریم مثلاً زمانی که در حیاط منزل در حال قدم زدن هستند، با ما خیلی شیرین و گرمند و سوال و جوابشان توأم با لبخند است. . حجةالاسلام والمسلمین حسین ثقفی – پا به پای آفتاب – ج 1، ص 140.