امام تمام وقتشان را صرف درس و مطالعه و رسیدگی به مسائل و بررسی روایات و‌ گفتار علما می‌کردند و درس پخته و شسته و حلاّجی شده‌ای تحویل شاگردان‌ می‌دادند. یعنی بازدهی یک درسشان شاید به اندازۀ یک هفته درس دیگران بود و به‌ قدری مهارت داشتند که شاید من در طبقۀ ضعیف شاگردان آن درس بودم. افرادی‌ بودند که از من بسیار بالاتر بودند. آنها در درس سوال می‌کردند، امام هم مطلب را‌ می‌شکافتند و جواب آنها را می‌دادند و آنها هم می‌رفتند سر مسأله‌ای دیگر. مثلاً امام از‌ مسأله‌ای دربارۀ نماز بحث می‌کردند و همۀ ما هم در آن باره مطالعه و بحث می‌کردیم،‌ اما شاگردی می‌رفت سر یک مسألۀ دیگر در باب زکات، حج یا طهارت تا نظیر بیاورد‌ که مثلاً آن مسأله آنطور است، پس اینجا باید اینطور باشد. در این مواقع امام‌ نمی‌گفتند که «سر آن مسأله برسیم، جواب شما را می‌دهم.» آنجا هم حضور ذهن‌ داشتند و جوابش را می‌دادند. ما تعجب می‌کردیم که ایشان تا چه اندازه به مسائل‌ احاطه دارند که مسائل خارج از موضوع و خارج از بحث روز را هم جواب می‌دادند.