سال آخر، تقریبا ماههاى آخر عمر شهید اندرزگو که به عراق رفته بود پیش امام. وقتى برگشت، گفت: امام جلوى من چیزى نگفتند اما پشت سر من به آقایان گفته بودند که اگر چیزى کمبود دارم یا خانه ندارم، برایم جور کنند تا زن و بچه من در آسایش باشند. خیلى خوشحال بود و مى‌گفت خوشم آمد. حتما من پیش امام ارزش دارم که این حرف را پشت سر من زده و توى روى من نگفته. مى‌گفت: من هم به رفقایم گفتم به امام بگویید من همه چیز دارم و به چیزى احتیاج ندارم. خاطر امام جمع باشد. به من رسیدگى مى‌شود از طرف آقایان. . همسر شهید سیدعلى اندرزگو؛ سروش؛ ش 61، ص 34.