امام بعد از سن تکلیف بچه‌ها، بیشتر دقتشان در تعلیم و تربیت آنها بود. همیشه از ما مى‌پرسیدند: «آیا شما مى‌دانید بچه‌تان کى از خانه بیرون مى‌رود و کى مى‌آید؟ با چه کسانى رفت‌وآمد مى‌کند و یا چه صحبتهایى مى‌کند؟» و به بچه‌ها تاکید مى‌کردند که به پدر و مادر، به خصوص به مادر احترام بگذارند، مثلا اگر من به یکى از بچه‌هایم مى‌گفتم کارى را برایم انجام دهد و او انجام نمى‌داد، آقا خیلى ناراحت مى‌شدند. اگر کسى در اتاق بود آرام و اگر کسى نبود، بلند به بچه‌ها مى‌گفتند: «چرا به حرف مادرت گوش نمى‌کنى؟ تو باید به مادرت احترام بگذارى». . طباطبایى، فاطمه؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 191.