امام همواره طلاب را تشویق می‌کردند که هنگام درس، سوال و بحث و انتقاد‌ بکنند. هیچ‌وقت نمی‌شد که امام ناراحت شوند، بلکه برعکس، اگر طلاب صحبت‌ نمی‌کردند امام نگران می‌شدند. همواره می‌فرمودند: «هر سخنی را که گفته می‌شود به‌ نظر انتقاد بنگرید. هر چه صاحب سخن هم بزرگ باشد انسان نباید فوراً حرف او را‌ بپذیرد. بلکه باید با دقت بررسی کند.» لذا گاهی که بعضی از دوستان اشکالاتی را‌ می‌نوشتند و تقدیم امام می‌کردند، ایشان علاوه بر اینکه خوشحال می‌شدند، برای‌ تشویق آنان انعامی هم به آنها می‌دادند.