خانمى از آبادان به قم آمده بود، حاجتى داشت و مى‌خواست به حضور امام برسد. او که به هر درى زده و موفق نشده بود خود را به امام برساند، ناچار شد نامه‌اى نوشته و به دست امام برساند. من از این که او چگونه این نامه را به دست امام رسانده بود، متعجب بودم. این نامه درست هنگامى به دست امام رسیدکه عده زیادى از مسئولین در اتاق منتظر ملاقات با ایشان بودند. امام در زیر نامه این خانم مرقوم فرمودند: «تا این زن را نزد من نیاورید، من بیرون نمى‌آیم و با کسى ملاقات نمى‌کنم.» دست اندرکاران بیت، در میان ازدحام جمعیت به سختى توانستند آن زن را پیدا کنند و به حضور امام ببرند. . شاهد بانوان؛ ش 159 و 160، ص 63.