بعضی از تجار سرشناس از ایران به نجف می‌آمدند و پول زیادی برای امام به عنوان وجوهات همراه خود می‌آوردند که مثلاً گاهی یک میلیون تومان بود که در آن زمان پول زیادی به حساب می‌آمد ولی امام جلوی آنها بلند نشده و خیلی عادی و معمولی برخورد می‌کردند. و فقط به آنها می‌فرمودند: ان شاء الله خداوند قبول کند در عین حال گاهی در همان مجلس یک طلبه عادی می‌آمد و امام تمام قامت جلوی او بلند می‌شدند که باعث تعجّب همگان می‌شد اعتقاد امام این بود که آن تاجر تکلیفش را انجام داده که این پول را آورده است. ـ حجةالاسلام و المسلمین سید مرتضی موسوی اردبیلی ابرکوهی - مصاحبه مولف.