

صبح دوشنبه آمدم بیت، ناهار را با شادى و خوشى خوردیم. هنوز تصمیم عمل جراحى حضرت امام حتمى نبود. بعدازظهر این مساله قطعى شد. همان شب هم قدرى قلبشان ناراحتى پیدا کرد. من جرات نگاه کردن به صورت آقا را نداشتم. امام به خانم گفتند: «خانم، نصیحت مىکنم که در مرگ من هیاهو نکنید». خانم گفتند: این چه حرفهایى است که مىزنید! آبگوشتتان را بخورید. فردا عملتان مىکنند و من خودم به زور به شما غذا مىدهم. امام فرمودند: «نه، آبگوشتم را نمىخورم. فردایى هم در کار نیست». موقع رفتن به بیمارستان که شد، امام همانطور که از سرازیرى کوچه پایین مىرفتند، مىگفتند: «این سرازیرى که من مىروم، دیگر بالا نمىآیم» این جملات را با لبخندى بیان مىکردند که چندین معنى داشت. ایشان افسوس و نگرانى زیادى براى تنها ماندن همسرشان داشتند. حضرت امام علاقه عجیبى به همسرشان نشان مىدادند و دائم به دایى (سیداحمدآقا) سفارش مىکردند که خانم را تنها نگذارید. یک معنایى که خندهشان داشت، روحانیت و آرامش ایشان در مساله مرگ بود. . اشراقى، زهرا؛ پابهپاى آفتاب؛ ج 1، ص 205 و 206.