امام پس از فوت آیت‌الله آقا سیدابوالحسن اصفهانی ـ قدس سره ـ که نوبت‌ زعامت به آیات عظام، بروجردی و قمی رسیده بود، برای مرحوم بروجردی تبلیغ می‌کرد و‌ مردم را به ایشان ارجاع می‌داد؛ حتی برای این کار به شهرها هم مسافرت می‌کرد. من از‌ امام پرسیدم: چرا شما مردم را به آیت‌الله قمی ارجاع نمی‌دهید؟ فرمودند: «آیت‌الله‌ حاج آقا حسین قمی در ایران نیستند، بلکه در عراقند؛ لذا باید آقای بروجردی را تقویت‌ کرد تا حوزۀ قم و علمای ایران قوت پیدا کنند». امام، آقای بروجردی را مردی روشن می‌دانستند و گمان می‌کردند که از طریق‌ ایشان می‌توانند اهداف انقلابی را دنبال کنند. بعدها من به ایشان گفتم: شما تبلیغات‌ زیادی برای مرجعیت آیت‌الله بروجردی کردید؛ ولی آنطور که می‌خواستید نشد.‌ فرمودند: «بله. چون در ذهن آیت‌الله بروجردی القا شده بود که مردم به عهد و ایمانشان‌ محکم نیستند، و کاری از پیش نمی‌رود».