در اوایلی که دولتهای ایران و عراق با هم اختلافی داشتند دولت عراق فکر می‌‌کرد که چون امام با رژیم شاه اختلاف دارد اینها می‌‌توانند از این اختلاف به نفع خودشان بهره‌برداری بکنند. لذا حدود یکساعت و نیم پس از نماز مغرب و عشا که امام از نماز تشریف آورده و به اندرون رفتند چهار نفر از مقامات دولتی عراقی که لباس شخصی پوشیده بودند و بعد خودشان را معرفی کردند که رئیس شهربانی، رئیس حزب بعث، مسؤول دارایی و یک نفر دیگر بودند برای ملاقات با امام وارد شدند، من هم طبق معمول وظیفه خدمت آقا عرض کردم که اینها آمده‌اند. فرمودند: بنشینند ولی هیچ عجله‌ای نکردند و اینها در بیرونی نشسته بودند و امام طبق معمول همیشگی دو ساعت و نیم پس از غروب به بیرونی آمدند. به آنها فرمودند: شما علما را می‌‌گیرید؟ آنها منکر شدند ولی شواهدی موجود بود که امام به آنها اشاره فرمود ولی آنها هر چه اصرار کردند تو دهنی خوردند. لذا خیلی ناراحت شدند و هر چه کردند بهانه‌ای از امام داشته باشند نتوانستند. امام هم به آنها اعتنایی نکرد و آنها هم با ناراحتی بلند شدند و رفتند. . حجة‌الاسلام والمسلمین عبدالعلی قرهی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 6 – ص 131