

امام وقتى که روى تخت بیمارستان بودند، وقتى تا مغز استخوانشان از درد مىسوخت، با هر کس که ملاقات مىکردند، حتما لبخند مىزدند و به گونهاى برخورد مىکردند که او رنجور نشود. وقتى مىدیدند صحنههاى تلخ بیمارى و استراحتشان به شکلى است که اگر نوه عزیز خودش (فرزند حاج احمدآقا، که مورد علاقه حضرت امام بود) شاهد آن باشد، از این صحنهها متاثر مىشود، مىفرمودند: «او را دور کنید». اما در همان وضع اگر به ایشان گفته مىشد فلان کس مریض شده، امام حتما سراغ حال او را مىگرفتند و سفارش او را به اطرافیان مىکردند. . انصارى کرمانى، محمدعلى؛ مصاحبه مولف.