ما بعضى روزها حتى ساعت 2 بعد از ظهر یعنى همان وقتى که امام قاعدتا باید بعد از چند ساعت کار و مطالعه و ملاقات استراحت کنند و کسى نباید مزاحم ایشان بشود به ایشان پیغام مى‌دادیم که مثلا یک مریضى مى‌خواهد شما را ببیند یا چند نفر مشتاقند که دست شما را ببوسند ولى هیچگاه با اعتراض ایشان مواجه نمى‌شدیم، که حالا چه وقت ملاقات است، برعکس متوجه مى‌شدیم که خود امام تشریف مى‌آوردند پشت درب منزل و مى‌فرمودند: «چه کسى مى‌خواست ملاقات کند؟» . انصارى کرمانى، محمدعلى؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 2، ص 128 و 129.