وقتی امام به پاریس تشریف بردند من از لندن به پاریس رفتم و جزو نخستین افرادی بودم که به آنجا رسیدند. چند نفری هم از آمریکا و لندن آمده بودند. به خود می‌‌گفتم: حال که بعد از پانزده سال استادم را می‌‌بینم برخورد ما چطور خواهد بود. به وسیله بعضی از دوستان ایشان به نوفل لوشاتو رفتم. آنجا که رسیدم دیدم حاج احمد آقا خمینی و مرحوم آقای اشراقی هر دو در خدمت امامند و امام هم به آن درخت سیب تکیه داده‌اند. من که رسیدم آقایان برخاستند و گفتند: «آقای صابری! چه کاری داری؟» من که بعد از پانزده سال خدمت امام رسیده بودم دستشان را بوسیدم و اشک چشمم جاری شد. دیدم خیلی ضعیف شده‌اند. ایشان حالم را پرسیدند و گفتند: «پیر شده‌ای، فلانی». گفتم: «بله، ما در ترکیه پیر شدیم. » بعد پرسیدم: «آقا! اگر ممکن است، ولو برای معالجه یا امر دیگر، به لندن هم تشریف بیاورید. نظرتان چیست؟ ما برویم مقدمات تشریف‌فرمایی شما را فراهم آوریم؟» ایشان فرمودند: خودم هم نمی‌دانم کجا باید بروم. بعد من گفتم: «شما یک فرزند از دست نداده‌اید که من به شما تسلیت بگویم؛ فرزندان زیادی از دست داده‌اید که برای همه آنها به شما تسلیت می‌‌گویم. » بعد عرض کردم: «آقا! من خوابی دیده‌ام که امیدوارم به زودی پیروز شوید. » واقعاً هم آن خواب برای من از خوابهای عجیب بود. یعنی خوابی بود که نمی‌شود گفت از احلام یا خیالات بود. عرض کردم: «خواب دیدم قلعه‌ای است متعلق به خاندان پهلوی. یک مرتبه شایع شد که در آن قلعه انفجاری رخ داده است. من به طرف آن قلعه دویدم. وقتی وارد شدم، دست چپ، پله‌هایی بود و خاندان پهلوی با لباسهای سیاه و ساکها و چمدانهایی در دست، از آن بالا و پایین می‌‌رفتند و مردم می‌‌گفتند اینها جواهراتی است که دارند می‌‌برند. قلعه منفجر شد و من فریاد زدم: «قل اللهم مالک الملک تؤتی الملک من تشاء و تنزع الملک ممن تشاء و تعز من تشاء و تذل من تشاء بیدک الخیرانک علی کلی شیء قدیر. » همچنین گفتم: «فاعتبروا یا اولی الابصار، فاعتبروا یا اولی الالباب.» اما «قل اللهم مالک الملک... » را با صدای خیلی بلند گفتم. » بعد عرض کردم «آقا! ان‌شاء الله خداوند متعال قدرتی به شما عنایت کند و قدرت را از دست پهلوی بگیرد. » ایشان هم گفت ان‌شاءالله و خیلی خوشحال شدند. . حجة‌الاسلام والمسلمین احمد صابری همدانی – پا به پای آفتاب – ج 3 – ص 275