در حادثه حمله عمال رژیم منحوس پهلوى به مدرسه فیضیه من ابتدا در مدرسه فیضیه بودم وضع مجلس و مدرسه را که غیر عادى دیدم در وسط مجلس از مدرسه خارج شدم و به منزل امام رفتم. با چند نفر از طلاب در حضورشان نشسته بودیم و وضع مدرسه را تعریف مى‌کردیم. در همین حال چند نفر از طلاب کتک خورده و زخمى وارد منزل امام شدند و جریان مدرسه را تعریف کردند که طلاب را زدند و کشتند و زخمى کردند. یکى از طلاب عرض کرد اجازه بدهید در منزل را ببندند مبادا به منزل حمله کنند. امام فرمودند: «نه اجازه نمى‌دهم». یکى از علما که از دوستان امام بود عرض کرد، پیشنهاد بدى نیست. اجازه بدهید درب را ببندند، خطرناک است. امام فرمود: «گفتم نه، اگر اصرار کنید از خانه خارج مى‌شوم و به خیابان مى‌روم. این چوبها را باید به سر من زده باشند که به طلاب زده‌اند. حالا من در خانه‌ام را ببندم؟ این چه حرفى است؟» . امینى، ابراهیم؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 4، ص 113 و 114.