موقعى که مسائل مربوط به کودتاى نوژه در شوراى انقلاب مطرح مى‌شد و اطلاعات خامى داشتیم، در همان حدود به امام هم‌گاهى که خدمتشان مى‌رفتیم گزارش مى‌دادیم. روز آخر یعنى روز چهارشنبه که مشخص شده بود ساعت 4 صبح برنامه کودتا دارند. و بناست هواپیماها به تهران آمده و بمباران کنند، از جمله منزل امام را ما فکر کردیم که خدمت امام برویم و مساله را روشن بگوییم، و از امام تقاضا کنیم که آن شب را منزلشان نباشند. گرچه مى‌دانستیم که ایشان نمى‌پذیرند این طور تقاضاها را. چون قبلا آن روزهاى اولى که امام از پاریس آمده بودند خیلى از این شایعات درباره مدرسه علوى بود. و همین تقاضاها از ایشان شده بود، و ایشان هیچ موقع قبول نمى‌کردند. من و آقاى خامنه‌اى رفتیم خدمتشان و جریان را مشروح گفتیم. ایشان برخلاف جلسات معمولى که نمى‌خندیدند، و همیشه خیلى جدى برخورد مى‌کردند آن روز خیلى متبسم و خندان، جلسه را مقدار زیادى با شوخى هم تلقى کردند. یعنى مطمئن بودند که قضیه، قضیه‌اى نمى‌تواند باشد. اول فرمودند: «قابل باور نیست، توى این مردم نمى‌شود کودتا کرد، این کودتاچى‌ها بالاخره باید از آسمان به زمین بیایند. پس توى این مردم چه جورى زندگى مى‌کنند؟ این آقایى (که مى‌گویند) که در خارج باید بنشیند وافور بکشد بختیار معدوم. کى راضى مى‌شود که بیاید به ایران و اینجا کشته شود». . هاشمى رفسنجانى، اکبر؛ اطلاعات؛ 23/4/59.