امام قبل از آغاز مبارزه هیچ مشغله‌ای غیر از مسأله مطالعه و تدریس و نوشتن‌ نداشتند و تمام وقت خود را در این رابطه صرف می‌کردند. گاهی مدت درس ایشان،‌ مخصوصاً درس فقه، به یک ساعت و نیم می‌رسیدبدون اینکه خودشان احساس‌ خستگی بکنند و یا شاگردان احساس خستگی داشته باشند. دقتها و تحقیقات و نکاتی‌ را که ذهن مستقیم و صاف ایشان آنها را اقتضا و توجه کرده بود به قدری شیرین و قابل‌ قبول بود که شاید برای انسان هیچ نقطۀ ابهام باقی نمی‌ماند. مخصوصاً در روش بحث‌ ایشان یک نکته‌ای وجود داشت و آن این بود که مسائل را، خصوصاً مسائل علم اصول‌ را ریشه‌ای بحث می‌کردند و از اساس این مباحث را مورد بررسی و نظر قرار می‌دادند.‌ اغلب اوقات برای ما روشن می‌شد که این راهی که دیگران رفته‌اند و این پایه‌ای را که‌ دیگران روی او بنا گذاشته‌اند غیر صحیح بوده و حق مطلب همان بود که امام‌ می‌فرمودند.