بعد از آزادى امام از تهران به قم، روزنامه اطلاعات نوشته بود روحانیت با دولت سازش کرد. امام وقتى که متوجه موضوع شدند، تصمیم گرفتند که فردای آن روز این خبر دروغ را تکذیب کنند. دولت طاغوت هم پى برده بود که این صحبت براى آنها گران تمام می‌‌شود. به همین خاطر یک نفر از رؤساى سازمان امنیت به نام مولوى را به قم فرستاده تا با امام صحبت و ایشان را متقاعد کند که از صحبت درباره این خبر بپرهیزند. خانه روبه‌روى منزل امام را که در آن موقع در اختیار داماد امام بود، براى این کار مهیا کردند. او بعد از اینکه به حضور امام رسید، شرط کرد که فقط تعداد محدودى در جلسه باشند، به من تلفن کردند و گفتند: «آقا فرموده‌‌‌‌‌اند که تو هم بیا.» من هم در آن جلسه حاضر شدم و دیدم که فردى با قیافه‌اى عجیب آنجاست. با ورود من، او به داماد امام که برادرزاده بنده هم بود، گفت: «بنا شد کسى نباشد. » او هم گفت: «ایشان از خودمان است.» و بالاخره بنده هم نشستم. چند دقیقه بعد، امام از اتاق دیگر تشریف آوردند و نشستند. مولوى خطاب به امام گفت: «دیدید عرض کردم این حبس و زندان تمام می‌‌شود و شما هم به قم تشریف می‌‌برید؟» امام در جواب گفتند: من هیچ اصرارى نداشتم که به قم بیایم، زیرا در اینجا وظایفم بیشتر است و در آنجا کمتر بود. بعد آن مرد شروع به اظهار علاقه و محبتهـاى عجیب و غریب کرد و گفت: «ما خیلى ارادتمندیم و دستگاه دولت خیلى به شما علاقه دارد و شخص شاه به شما علاقه دارد و مملکت مرجع می‌‌خواهد و... چاکر هم آمده است خدمتتان عرض کند که از سخنرانى فردا صرف نظر کنید و ما هم قول می‌‌دهیم که بعد از این به اوامرتان توجه کنیم و... » امام بدون هیچ رودربایستى فرمودند: دو دوتا، چهار تا! یا اینکه شما به آن روزنامه دیکته کرده‌اید که بنویسد، و ظاهراً هم همین طور است، یا اینکه خودش گفته است. اگر شما گفته باشید، با شما طرف هستم. در صورتى که شاه این کار را کرده باشد، با او طرف هستم. مولوى، فرستاده سازمان اطلاعات و امنیت، دوباره شروع به تطمیع امام کرد و دم از محبت و اظهار لطف زد. باز هم امام همان جمله را چند بار تکرار کردند. در آخر کا، آن شخص دید که ظاهراً ابراز محبت و تملق در امام هیچ تأثیرى ندارد. به همین خاطر منطق تطمیع را به منطق تهدید برگرداند و گفت: «ما نمی‌‌خواهیم قضیه پانزده خرداد دوباره پیش بیاید. اما اگر مجدداً ماجرای پانزده خرداد پیش آمد، ما مسؤولیتى را به عهده نداریم. » گفتن این جمله، امام را برآشفته کرد و امام با حالت غرورآمیزى مطالبى را فرمودند که من بخشى از آنها را در خاطر دارم. امام با شنیدن آن صحبتها فرمودند: چه خبر است که این قدر با من متملقانه حرف می‌‌زنید؟ حرفهاى نابجا می‌‌گویید، دائماً توى ذهنتان این است که شما مرجع‌اید و شما شخص فلان هستید و... بساط شما بساط کفر است. باید ریشه شما قطع بشود. پانزده خرداد براى شما بد بود یا براى من؟ پانزده خرداد کم بود؟ باید در شهرهاى این کشور خون راه بیفتد تا مردم ریشه شما را بکنند و از شرتان راحت شوند. من که در زندان بودم گفتم کدام یک از پسران من شهید شده‌اند؟ گفتند: «هیچ کس». وقتى این را شنیدم، گفتم چرا؟ مگر خون پسران من از خون سایرین رنگین‌تر است؟ این را مطمئن باشید، تا این مردم ریشه شما را قطع نکنند، راحت نمی‌‌نشینند. شما از دین خارج هستید، شاه از دین خارج است، قانون شما قانون اسلام نیست، دکتر شما دکتر مسلمان نیست و... من همه اینها را می‌‌دانم و آن وقت شما با من تعارف می‌‌کنید... وقتى سخنان امام تمام شد، آن فرد، دست از پا درازتر برگشت و رفت. . حجة‌الاسلام والمسلمین سعید اشراقى - پا به پاى آفتاب - ج 2 – صص 235 و 236