آقا یک روز یه چیزى گم کرده بودند و من و بقیه کارگرها و حاج احمدآقا توى اتاقشون بودیم؛ یه نگین انگشتر بود که گم کرده بودند. گفتند: «اگر این را پیدا کنید من یک هدیه‌اى به شما مى‌دهم». بعدا من به خاطر اینکه آقا این حرف را زده بودند نمى‌خواستم پیدا کنم. فکر مى‌کردم اگر این را پیدا کنم به خاطر هدیه است. من همین جورى داشتم نگاه مى‌کردم. گفتند: «نه اینجورى نمى‌شود نگاه کنى، باید بنشینى و تمام اتاق را دست بکشى، چون این یک چیز ریزى هست، نمى‌شود که با چشم نگاهش بکنى». من هم دستم را کشیدم، ولى دوست نداشتم که پیدا بشود به خاطر هدیه، دوست داشتم به‌خاطر امام پیدا بشود. ولى به خاطر هدیه فکر مى‌کردم که پیدا هم نشد زیاد چیزى نیست. بعدا من نشستم، دستم را به ته اتاق کشیدم و پیدا نکردم. گفتم: آقا پیدا نکردم. گفتند: «درست نگشتى». گفتم: چرا آقاجون، به خدا من همه جارو با دست کشیدم، نه که با چشم نگاه کنم. گفتند: «باید پیدا بشود، من خیلى به آن احتیاج دارم». بعدا من چهارده تا به نام چهارده معصوم صلوات نذر کردم. گفتم: خدایا حالا که این قدر آقا مشتاق است این پیدا بشود، من بالاخره از زیر این هدیه مى‌توانم دربروم، ولى دل امام خوش بشود. همین که آمدم توى آشپزخانه، خودمم ناآگاه برام خیلى ناباور بود، چون موزائیکهاى آشپزخانه با اون نگین خیلى به هم شبیه بودند. همین که داشتم صلواتها را مى‌فرستادم، کفشم یک مرتبه سر خورد. ته کفشم را که نگاه کردم دیدم نگین به ته کفشم چسبیده است، آن را برداشتم و با خنده رفتم گذاشتم گوشه سینى. گفتند: «این هست، ولى یه نصف دیگر هم هست» باز آمدم توى آشپزخانه را نگاه کردم اون نصفه‌اش را هم پیدا کردم. همین که گذاشتم توى سینى بلافاصله از در آشپزخانه پریدم بیرون و در را بستم. مى‌خواستم اگر مى‌خواهند یک چیزى به من هدیه بدهند، من نگرفته باشم. من که رسیدم. یه آیفون طرف اتاق ما داشت، آیفون به صدا درآمد، من آمدم و گفتم: چه مى‌گویید آقا! مثل اینکه ظاهرا صداى منو نشناخته بودند گفتند: «زود زود به ربابه بگویید بیاد کارش دارم». من هم فکر کردم یه جورى شده، یه اتفاقى افتاده که همچنین با عجله آیفون مى‌زنند. من هم سریع دویدم طرف اتاقشان و وقتى رفتم، گفتند: «چرا رفتى؟ مگر قرار ما بر این نبود که شما هدیه را بگیرى؟» گفتم: نه آقاجون، من هدیه را نمى‌خواستم. من فقط خوشحالم که پیدا شد و شما خوشحالید. گفتم: من به خاطر همین زود دررفتم که یک وقت شما نگویید. گفتم: من نمى‌خواستم هدیه را بگیرم. از این تعجب کردم که گفتند: «من تو را مى‌شناسم». آخه هنوز دو ماه بود آمده بودم. من مى‌خواهم ببینم چه جورى مى‌دانسته. گفتند: «من شما را مى‌شناسم». آن وقت پانصد تومان درآوردند. هر کارى کردم که نگیرم گفتند: «نه، من قرار گذاشتم». گفتم: نه آقاجون من نمى‌خواهم. گفتند: «باید بگیرى» و پانصد تومان را به من دادند. . همان؛ ص 23.