یک روز در مسجد بودیم که خبر آوردند آیت‌الله بروجردی مرحوم شده است. همین که این خبر پخش شد، شاه طی تلگرافی به آیت‌الله حکیم در نجف تسلیت گفت. تمام جمعیت در مسجد یک جا اعتراض کردند که آیت‌الله حکیم چرا؟ و روضه به هم خورد. من دو روز راجع به این قضیه کاوش و پرس و جو کردم و به این نتیجه رسیدم که از نه نفر علمای بزرگ شیعه، اعلم از همه آیت‌الله العظمی امام خمینی است. در صورتی که تا آن روز هرگز آیت‌الله خمینی را ندیده بودم. اما عکس چهل سالگی ایشان را دیده بودم. بنابراین به منزل ایشان در قم مشرف شدم تا رساله ایشان را بگیرم. روز جالبی بود در راه به یک سرپاسبان برخورد کردم که ایشان هم خدمت امام می‌رفت. فکر می‌کنم ایشان مأمور بود که به منزل امام برود. وقتی خدمت امام رسیدم کتابی بمن داده و به من اظهار لطف و مهربانی کردند با اینکه مرا نمی‌شناختند. موقع برگشتن رنگ و روی پاسبان تغییر کرد. علت را از او سوال کردم گفت: چیزی در امام هست که مرا گرفته است. مدتها بعد متوجه شدم که این سرپاسبان از خدمت خود استعفا داد. و من هم آن روز دچار این حالت شدم. دیدار با امام مرا بیدار کرد. . روزنامه جمهوری اسلامی – 6 / 9 / 59.