در آن ایام که بمباران بود، روزى آقاى انصارى آمدند و به امام گفتند: از آقاى رى‌شهرى یک نامه‌اى آمده که ما از طریق اطلاعات خبر موثقى داریم که امشب اینجا مى‌خواهد بمباران شود، خواهش ما این است که امشب جایتان را عوض کنید! امام با یک لبخندى به او گفتند: «یعنى چه؟ شما چرا این حرف را مى‌زنید؟» آقاى انصارى خیلى ناراحت شدند، بطورى که من بعدا شنیدم آقاى انصارى خیلى این طرف و آن طرف مى‌رفتند، و به امام اصرار و التماس مى‌کردند که به حق مادرتان زهرا(س) این کار را بکنید و اگر نه من خودم را آتش مى‌زنم! شما را به خدا، به پیر و پیغمبر قسمتان مى‌دهم که فقط امشب لااقل اتاقتان را عوض کنید، آخر یک ضربه به این اتاق بخورد روى هم مى‌ریزد. آقا از آنجا آمدند بیرون و وارد اتاقى که من بودم شدند و با یک لبخندى گفتند: «آقاى انصارى آمده بود به من مى‌گفت که از اینجا برو!» من از امام پرسیدم: چرا؟ امام گفتند: «چه مى‌دانم، اطلاع داده‌اند که امشب مى‌خواهد اینجا بمباران شود!» من گفتم: خوب آقا چرا گوش نمى‌کنید؟ خندیدند و گفتند: «این حرفها چیه؟ من اگر قرار باشد بمباران هم شود در همین صندلى و در همین اتاقم هستم. مگر همه در پناهگاه هستند؟» گفتم: آقا همه غیر از شما هستند، همه مردم که خانه‌شان هدف دشمن نیست. گفتند: «چه فرقى مى‌کند، پاسدارى که سر کوچه ما ایستاده که در پناهگاه نیست، او آنجا ایستاده و من پناهگاه بروم؟» گفتم: همه مى‌روند. الآن در جماران هم پناهگاه ساخته شده، این دستور دولت است. گفتند: «نه اینطور نیست آن پاسدار به خاطر من ایستاده به پناهگاه نمى‌رود، من از این اتاقم بیرون نمى‌روم، شماها بروید خودتان را حفظ کنید!» من به خاطر اینکه باز یک حربه دیگرى به کار برده باشم گفتم: اگر شما نروید ما هم نمى‌رویم، پس به خاطر ما هم که شده بروید به پناهگاه. گفتند: «نه، من وظیفه خودم نمى‌دانم. ولى شما وظیفه دارید خودتان را حفظ کنید ولى من وظیفه خودم نمى‌دانم که از اتاق بیایم بیرون». و از اتاقشان هم بیرون نیامدند. فرداى آن روز که من نامه آقاى رى‌شهرى را دیدم مشاهده کردم امام یک غزل عرفانى پشت آن نامه نوشته بودند. فکر کردم اصلا ما کجاییم در این بحر تفکر و امام کجا؟! . طباطبایى، فاطمه؛ ندا؛ ش 1، ص 59 60.