در سال 1327 من به اتفاق رفقای طلبه، برای زیارت به قم رفتم. یک شب به‌ ملاقات آیت‌الله بروجردی در منزلشان رفتیم. جلسۀ استفتا بود و عده‌ای هم بودند.‌ دست ایشان را بوسیدیم و پایین اتاق نشستیم، در آن جلسه یک مسألۀ سیاسی مطرح‌ شده بود و آن مسأله این بود که یکی از روسای دانشگاه اعلام کرده بود که دانشگاه‌ باید مستقل باشد و نباید هیچ چیز را بر آن تحمیل کنند، نه دین را و نه سیاست را. در‌ تهران مرحوم آیت‌الله کاشانی این مسأله را دنبال می‌کرد تا آن شخص تعقیب شود.‌ شرح این جریان به قم رسیده بود. در آن مجلس از جمله کسانی که اصرار داشتند‌ آیت‌الله بروجردی باید در این کارها دخالت کنند، امام بودند. مثل اینکه آیت‌الله‌ بروجردی از جهاتی در این موارد تأمل می‌کردند؛ ولی امام می‌گفتند: «باید آیت‌الله‌ کاشانی را که در کار است، یاری و تأیید کرد.» همان موقع معلوم بود که ایشان در این‌ مسائل نظر دارند و حتی اصرار دارند که آیت‌الله بروجردی را هم وادار کنند علیه‌ کارهای دستگاه موضع بگیرند. این مسأله بعداً در حوزۀ قم به صورت یک مسألۀ‌ عمومی حوزه در آمد.