پس از شهادت برادران در هویزه به دلیل وظیفه شرعى که باید اخبار را خدمت امام بدهیم، خدمتشان رسیدیم و ضمن گزارشى از آبادان، هویزه و غرب به امام عرض کردم که البته در این جریانات تعدادى از برادران ما شهید شده‌اند و ما در جریان هویزه برادران بسیار خوبى را از دست دادیم. از جمله برادر حسین علم‌الهدى که من قبل از انقلاب با ایشان آشنایى داشتم. ایشان فرد صادق و با تقوایى بود و زحمت بسیارى براى اسلام کشید. بى‌خوابى بسیار داشت و از نظر فقهى و فلسفى هم اطلاعاتى وسیع داشت و در حقیقت ایشان یک سرمایه‌اى بود براى خوزستان و ستونى بود براى گسترش مکتب در خوزستان. وقتى این سخنان را گفتم امام شروع کرد به اشک ریختن. در اینجا من ناراحت شدم که چرا امام را ناراحت کردم. امام با حال ناراحتى دستهایشان را بلند کرده و دعا کردند: «خدایا این شهداى ما را قبول کن!» من به قدرى تحت تاثیر این حالت امام قرار گرفتم که همیشه این خاطره در نظرم هست و هیچگاه از یادم نمى‌رود. . رضایى، محسن؛ سروش؛ ش 89، ص 66.