امام در نجف که بودند چون خرج در نجف زیاد بود به آقای شیخ عبدالعلی قرهی فرموده بودند که ماهی سی دینار خرج منزل آقا مصطفی بکن. با آن وضعیتی که در نجف بود این سی دینار کفاف زندگی ایشان را نمی‌کرد و خیلی سخت بود آقا مصطفی خدمت آقای (آیت‌الله) حکیم رفتند و آقای (آیت‌الله) حکیم اظهار لطف کردند و شش دینار ماهانه قرار شد به مرحوم آقا مصطفی شهریه بدهند. مطلب که به امام رسید ایشان به آقای قرهی فرمودند: «از این ماه به مصطفی ماهی بیست و چهار دینار بدهید.» آقا مصطفی به امام عرض کرد آقا چرا اینطور کردید؟ امام دست در جیبشان کرده و کلیدی را درآوردند و فرمودند: «این کلید صندوق تو برو هرچقدر می‌‌خواهی بردار! من نمی‌خواهم به جهنم بروم تو اگر می‌‌خواهی به جهنم بروی، برو» . حجة‌الاسلام والمسلمین تهرانی (کرباسچی)، آیینه حسن، ص 164.