اواخر اسفند سال 1341 من از طرف برادران در جمعیتهاى مؤتلفه اسلامی‌‌ مأموریت پیدا کردم که چند امانت را خدمت امام ببرم و پیامی‌‌ هم تقدیم کنم. در مسیر، تحت تعقیب قرار گرفتم و در شهر قم از کوچه و پس کوچه خودم را نزدیک خانه امام رساندم. برادر طلبه‌اى پشت در بود. ساعت ده شب بود. در را باز ک د ولى گفت: آقا بسیار خسته است و نمی‌‌توانند بپذیرند. عرض کردم من براى یک کار فوق‌العاده‌اى آمده‌ام. بگوئید فلان کس از تهران آمده. برادر طلبه رفت تا براى من کسب اجازه کند، امام اجازه فرمودند. به درون اتاق رفتم. مقداری کتاب در اطرافشان بود و مشغول مطالعه بودند. عرض سلام کردم و نشستم. پس از اظهار لطف و محبتشان فرمودند چه خبر؟ زبانم بند آمده بود و هیچ چیز نمی‌‌توانستم بگویم. بار دوم ایشان فرمودند خب چه خبر؟ چه اطلاعى دارى؟ باز زبانم بند آمده بود و هیچ چیز نمی‌‌توانستم بگویم، بار سوم ایشان فرمودند: خیلى شرافت می‌‌خواهد که خون انسان در راه خدا بریزد، چه شده؟ من مرده یک حرکت کردم و زبانم باز شد و اول شروع کردم از ضعفهایم گفتن و گفتم تا دم در تعقیب شدم. آنها همین روبروى منزل شما ایستاده‌‌‌‌‌‌اند و فکر می‌‌کردم اگر از این در بروم مرا می‌‌گیرند در حالى که همسرم مریض است و در خانه منتظر شام است با دو فرزند و در کشوى میزم چنین اسراری است و فردا صبح از نظر آبرو به کسى مقروض و بدهکارم و به کسى نگفتم و آمده‌ام. ایشان فرمودند: (با قدرى کم و زیاد محتوى فرمایش ایشان را به خاطر دارم) پس شما هنوز فکر نکرده‌اید که کجا می‌‌خواهید بروید. هنوز خود را آماده نکرده‌اید، براى اینکه یک مسیرى در پیش داریم تا این حرفها را با خودتان و خانواده‌تان حل کنید. بسیار خوب! کارهایتان را بگوئید من هم همین امشب کارهایی دارم. تعدادى نامه از خواهران و برادران دانشجو از اروپا و آمریکا رسیده بود. امام مطالبى را از آنها یادداشت کرده بودند و ایشان در آن وقت شب نامه‌ها را باز و مطالعه نمودند و دعا کردند که غرب و جاذبه‌هایش نتوانسته این فرزندان اسلام را جذب کند و در آنجا به جاى اینکه محو این جاذبه‌هاى بشرى بشوند به فکر اسلام و به فکر ملتشان هستند. اسناد و مدارکى را که برادرانمان از وزارتخانه‌ها توانسته بودند به دست بیاورند به ایشان تقدیم کردم. گرفتند و دعا کردند که اشخاص خودشان را به خطر می‌‌اندازند تا اسلام بماند و فرمودند هر کدام از اینها را اگر بگیرند ممکن است سبب اعدام آورنده‌اش بشود اما اینها براى عزت اسلام و حفظ اسلام چنین از خودگذشتگى دارند. پس از دعایی که فرمودند پرسیدند خوب، دیگه؟ عرض کردم پیامی ‌‌دارم ولى رویم نمی‌‌شود بگویم. فرمودند: بگوئید. هیچ چیز براى ما غیر قابل پیش‌بینى نبوده است. گفتم که در تهران منتشر شده است که دادستان قم براى شما مشغول تهیه اعلام جرم است و می‌‌خواهد براى شما اعلام جرم کند. ایشان فرمودند: خوب بکند اینکار را. از چه نگرانى؟ گفتم برادران ما نگرانند از اینکه نکند این اعلام جرم اسباب این شود که شما بازداشت و محاکمه شوید. فرمودند: «ثم ماذا» عرض کردم ممکن است که نتیجه محاکمات سنگین باشد. ایشان فرمودند: یعنى چه سنگین باشد؟ عرض کردم با چیزهایی که توانستند از دادستانى بیرون بیاورند براى شما تقاضاى اعدام می‌‌خواهد بشود. سرى تکان دادند و فرمودند: من فکر می‌‌کنم که ده نفر امثال من باید کشته شوند تا ماسک از چهره آنها برداشته شود. تا این دشمن قرآن که قرآن چاپ کن معرفى می‌‌شود و این دشمن مسجد که مسجدساز معرفى می‌‌شود ماسک از چهره‌اش بیفتد. من در فکر آنم که چرا شماها از بازداشت من بر خود می‌‌لرزید. اگر من را گرفتند داد بزنید. اگر من را محاکمه کردند فریاد بزنید. و اگر این توفیق نصیب من بشود که شهید بشوم. چه بهتر، براى ملت اسلام سرنخى جدى است براى آغاز جدى مبارزه. سپس فرمودند: چطور یک مسلمان براى یک کار مهم به قم مى‌آید و خطرات فراوانى دارد و به کسى نمی‌‌گوید؟ چطور یک سرباز در انجام وظیفه سربازیش اسلحه (تدارکاتى که نوامیس یک سرباز است) را در کشوهایش باقى می‌‌گذارد؟ چطور یک مسلمان متعهد فکرى براى زن و دو فرزندش نمی‌‌کند که اینها شبى که او به دنبال وظیفه‌اى مى‌آید بى‌شام نباشند؟ بدانید راهى که ما در حرکت هستیم شش ماه و یک سال و دو سال نیست حداقل سى سال تلاش می‌‌خواهد سى سال باید بکشیم و کشته شویم. فکر نکنید پس از سى سال ما داراى یک حکومت واقعى خداپسندانه هستیم. ما پس از سى سال ممکن است بخشى از آن حکومت را در بخشى از این جهان توانسته باشیم برقرار کنیم و از آنجا کارمان را آغاز کنیم. چه بسا هیچیک از ماها که در امروز هستیم آنروز نباشیم. شما موظف هستید که از همین جا بروید به برادرانتان بگوئید، اگر آمادگى این راه طولانى را ندارند، اگر نمی‌‌توانند چنین شرایطى را در خودشان پدید بیاورند، در سطحى که می‌‌توانند، باشند و در وسط معرکه نیایند. و بعد فرمودند امشب اینجا بمانید. عرض کردم به جهت تعهد نسبت به فرزندانم به هر قیمت شده باید امشب به تهران بروم. فرمودند پس جیبهایتان را خالى کنید که اسناد و مدارکى در آن نباشد. بعد فرمودند: من دعا می‌‌کنم که امشب براى شما چیزى پیش نیاید، اما نه اینکه براى شما پیش نیاید شماها باید دستگیر شوید باید به زندان بیفتید، باید کلانترى و زندان و دادگاه و شکنجه‌هاى اینها را درک کنید، باید خودتان لمس کنید. اگر انسان دشمن را نشناسد به معناى واقعى کلمه، یا دشمن را کوچک می‌‌شمارد و به ماجراجویی دست می‌‌زند و خیال می‌‌کند دشمن نیرویش کم است و با یک حرکت ناآگاهانه تمام نیروها را نابود می‌‌کند و یا در اثر ناشناسایی، دشمن را بسیار بزرگ خیال می‌‌کند و منتظر فرصتها می‌‌ماند و هیچ تلاشى نمی‌‌کند. براى اینکه تلاش آگاهانه و درست باشد باید دشمن را آنچنان که هست بشناسیم. من دعایم این است که امشب مشکلى براى شما پیش نیاید. (که به لطف الهى چیزى هم پیش نیامد. ) . حبیب‌الله عسكر اولادى مسلمان – روزنامه اطلاعات – مورخه 23 / 3 / 60