امام مقدس واقعی را دوست می‌‌داشتند. آنچه موجب ناراحتی ایشان شده بود، مقدس مآبی بود. کسانی که سطح فهم و آگاهیشان کم بود، ولی در پوشش ظاهر تقدس و تقوا اهداف خود را دنبال می‌‌کردند و مانع اموری می‌‌شدند که نسبت به آنها آگاهی نداشتند. امام کسی بودند که در تمام دوران نهضت، از برخوردهای این قبیل افراد زجر کشیده بودند. آن جریان آقا مصطفی را که ایشان در پیامشان نقل کردند، بخشی از این آزار و اذیتها بود. سال اولی بود که به قم آمده بودم. یک روز تابستان با مرحوم حاج آقا مصطفی خمینی که هنوز طلبه نشده بود و پالتوی نخودی رنگی به تن کرده بود از مدرسه فیضیه به مدرسه دارالشفا رفتیم و حاشیه عروه را با هم مباحثه می‌‌کردیم حین صحبت ایشان تشنه شد و بطرف کوزه آبی که در یکی از حجره‌ها بود رفت و از آن آب خورد شیخ محترمی که در آن حجره بود و بعدها از ارادتمندان امام شد تا این صحنه را دید پرسید تو سید حاج آقا روح الله هستی. وقتی حاج آقا مصطفی پاسخ مثبت داد او گفت پس باید بروم این کوزه را آب بکشم چون پدرت درس فلسفه می‌‌گوید! قضیه تعطیلی تفسیر قرآن (پس از انقلاب) امام که چند جلسه بیشتر برگزار نشد، به خاطر مخالفتهای بعضی از آقایان علما و مراجع بود، فشارها از مشهد بود. به یکی از آقایان که شخصیت بزرگواری بود، پیام دادند که خدمت ایشان بیاید. یا در قضیه شطرنج، عده‌ای از اینها به مخالفت با امام برخاستند. و به دفتر تلفن می‌‌کردند و این طرف و آن طرف مطالبی را علیه امام می‌‌گفتند. . آیت‌الله توسلی – مصاحبه 5 / 8 / 80