در یکى از روزهاى بعد از عمل جراحى امام، از قم به تهران آمدم و به خدمت ایشان رفتم. آقاى دکتر طباطبایى هم در اتاق بودند. من از پایین تخت با اشاره دست خواستم چیزى به آقاى طباطبایى بگویم. آقا درحالى که روى تخت خوابیده بودند، فرمودند: «اون کیه که با دست اشاره مى‌کند؟» آقاى طباطبایى گفت: مسیح، امام فرمودند: «مسیح اینجاست؟!» آقاى طباطبایى گفت: بله؛ من بلافاصله نزدیکتر رفتم و سلام کردم. امام فرمودند: «سلام علیکم، تو این جا چه کار مى‌کنى؟» گفتم: آقا، کتابهایمان را آورده‌ایم و درسمان را مى‌خوانیم. بعد از چند لحظه امام فرمودند: «برنامه درسى‌تان را به خاطر من به هم نزنید». در آن موقع خانم طباطبایى هم در اتاق بودند. آقا رو به خانم طباطبایى کردند و گفتند: «به فریده همسر آقاى اعرابى بگویید برنامه‌شان را به خاطر من به هم نزنند. به بقیه هم بگویید برنامه درسى‌شان را به خاطر من به هم نزنند...» من که دیدم جهت حرف از من برگشت، از ترس این که مبادا آقا امر کنند که به قم برگردم، خودم را کنار کشیدم. چون هر وقت به تهران مى‌آمدم و خدمت آقا مى‌رسیدم، تاکید داشتند که به قم برگردم تا درسهایم قطع نشود. روز بعد هم خدمت آقا بودم؛ طورى بالاى سر ایشان ایستاده بودم که مرا نبینند. آقاى دکتر طباطبایى هم کنار آقا ایستاده بود و داشت سرم دست ایشان را درست مى‌کرد. به ظاهر، حال آقا نسبت به روز قبل بهتر شده بود. در همین لحظه، نگاه آقا به من افتاد و به دنبال آن، آقاى طباطبایى به شوخى گفت: آقا! مسیح هم یواش یواش دارد دکترى یاد مى‌گیرد». آقا با حالت تغیر پرسیدند: «مسیح اینجاست؟» آقاى طباطبایى گفتند: بله. اما دیگر کار خراب شده بود. آقا گفتند: «من از مسیح بدم آمد». گفت: چطور؟ گفتند: «درسش را ول کرده، آمده این جا». من فورى جلو رفتم و سلام کردم. امام گفتند: «سلام علیکم، تو این جا چه کارى مى‌کنى؟» گفتم: آقا، من هستم در خدمتتان... . گفتند: «نخیر، برو قم درست را بخوان!» گفتم: آقاى سلطانى هم آمده‌اند این جا و من پیش ایشان درس مى‌خوانم. گفتند: «نخیر، برو قم!» گفتم: آقا مى‌دانم که همیشه سفارش شما به ما درباره درسمان بوده، براى همین نمى‌گذارم به درسم لطمه بخورد... . امام فرمودند: «نخیر، برو قم! دیگر هم برنگرد». آقاى طباطبایى خواست شوخى کند، گفت: آقا، العلم علمان، علم‌الابدان و علم‌الادیان، آقا مسیح در قم علم‌الادیان مى‌خواند، این جا هم آمده که علم‌الابدان یاد بگیرد... . امام گفتند: «همان علم‌الادیان برایش کافیه». من دیگر چیزى نگفتم، آقاى طباطبایى هم دیگر سکوت کرد... صبح روز بعد باز پرسیدند: «مسیح هنوز این جاست؟» من هم براى اینکه خیالشان را راحت کنم، جلو رفتم و گفتم: آقا، من ساعت 5 صبح به قم مى‌روم. فرمودند: «من بهت دعا مى‌کنم». . بروجردى، مسیح؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، چاپ جدید، پاییز 1380، ص 345 347.