

مدتی به بیماری سختی مبتلا شده بودم به طوری که برای مداوا مجبور به سفر به خارج از کشور شدم. صبح روز قبل از عزیمت خدمت امام رسیدم آقا برای دیدار عمومی با مردم در حسینیه جماران آماده میشدند. در اتاق امام حاج احمد آقا و آقای کفاشزاده نیز حضور داشتند. امام که به حال من آگاه بودند، دست مرا گرفته و در دست خود فشردند. سپس رو به آقای کفاشزاده کرده و گفتند: ایشان دوست عزیز من است. سعی کنید که از نظر درمان ایشان مشکلی پیش نیاید. سپس دعایی در گوش من خواندند و از در بالکن حسینیه به منظور دیدار با مردم خارج شدند. حضرت امام خصوصیت ویژهای داشتند و آن این بود که با برخوردهای عاطفی خود، اطرافیان را مجذوب خود میساختند و واقعاً قلب مهربانی داشتند. من هر ماه یک بار جهت تقسیم شهریۀ امام در میان طلبههای قم به این شهر میرفتم. این سفر معمولاً دو یا سه روز به طول میانجامید. گاهی اگر از این مدت بیشتر میشد، امام سراغ مرا از حاج احمد آقا میگرفتند. و علت تأخیر مرا جویا میشدند. . حجةالاسلام والمسلمین علیاکبر آشتیانی، پا به پای آفتاب، ج 1، ص 258 و 259.