

تشخیص امام این بود که مشى مبارزاتى باید با آگاهى و حرکت عمومیمردم همگام باشد و شیوههاى دیگر مبارزاتى، بویژه مشى مسلحانه را معتقد نبودند، لذا با اینکه تمامی مبارزین روحانى و مذهبى به امام فشار آوردند که ایشان حرکتهاى مسلحانه داخلى را تأیید کنند، نپذیرفتند. ما در همین رابطه به ایشان عرض کردیم ممکن است این عدم تأیید و حمایت شما از حرکتهاى مسلحانه اسلامی داخلى منتهى به انزواى روحانیت از صحنه سیاسى و مبارزاتى جامعه شود، زیرا اکنون فضاى حاکم بر کشور به نفع این جریانهاى مبارزاتى است و مصلحت ایجاب میکند که براى نگهدارى مردم و همراهى با جو حاکم، این حرکتها را به نحوى تأیید کنید. امام فرمود: «اگر چنانچه تشخیص دهم وظیفه شرعى من این است که در یک دهکده دور افتاده و متروک بروم و انجام وظیفه کنم آن را انجام میدهم؛ اگرچه هیچکس به من توجهى نکند و از انظار ساقط شوم. شما بدانید این حرکتها میگذرد و آنچه اصالت دارد و حقیقت است خود را نشان خواهد داد. » . حجةالاسلام والمسلمین سید محمود دعایى- حوزه- ش 45- ص 84.