

آقا دربارۀ وقایع بهشتزهرا میگفتند: «امروز به خاطر محبت زیاد مردم نزدیک بود من از بین بروم. یک وقت متوجه شدم که عمامه ندارم، کفش ندارم، عبا ندارم، هیچی، دارم از بین میروم، واقعاً دارم بیهوش میشوم که ظاهراً اطرافیانم متوجه میشوند و خیلی هم فریاد میزنند که فشار نیاورید. ولی خوب فایده نداشت و مرا بلند کردند روی دست، گذاشتند توی آمبولانس و بعد در آنجا – توی آمبولانس – تقریباً داشتم بیهوش میشدم که دیدم یک کسی پنبهای را آورده و دارد میگذارد جلوی بینی من. نمیدانستم که آیا این دوست من است یا دوست من نیست. دیدم باز بهوش باشم بهتر از اینست که احیاناً موقعی که من از هوش بروم مرا از بین ببرند، دستم را که اصلاً قدرت نداشت تکان دادم، همین طوری، یعنی رد کردم و آن هم البته دیگر این کار را نکرد، یعنی پنبه را جلو نیاورد... . زهرا مصطفوی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 185.