

امام تشخیص داده بودند از کسی که به او اعتقاد ندارند و او را جزو ظلمه و فساق میدانند درخواست و خواهشی نکنند؛ این مبنای ایشان بود. یک وقتی عدهای از افراد منافقین در عراق دستگیر شده بودند. تراب حقشناس هم در همین رابطه آمده بود عراق و نامهای از آیتالله طالقانی که به صورت نامرئی برای امام نوشته بود همراه داشت. من ایشان را خدمت امام بردم. وقتی خدمت امام رسید، آن نوشته را ظاهر کرد. آیتالله طالقانی برای اینکه امام اطمینان پیدا کند که حقشناس از طرف وی آمده است خاطرهای که با امام و آقای زنجانی داشته بودند برای او نقل کرده بود که به عنوان صداق برای امام نقل کند. پیامی هم مرحوم آیتالله طالقانی توسط تراب حقشناس به من داده بود تا اینکه من مطمئن شوم که از طرف ایشان آمده است؛ البته این پیغام هم خاطرهای بود بین من و آیتالله طالقانی از ملاقاتی که با ایشان در پشت میلههای زندان داشتم. منظور آیتالله طالقانی این بود که امام از مسوولین عراق بخواهند که این گروه را آزاد کنند. بعد از این جریانها امام فرمودند: «من باید فکر کنم» روز بعد که رفتم خدمتشان فرمودند: «من شخصاً دخالت نمیکنم زیرا اگر من از بعثیها چیزی را بخواهم در آینده مدیون آنها خواهم بود و آنان چیزهایی از من خواهند خواست.» من مقداری توضیح دادم که شاید موثر بیفتد. ایشان فرمودند: «اگر الان آقای طالقانی و آقای زنجانی این جا نشسته باشند و هر دو هم این را به من بگویند من نمیپذیرم، زیرا بنا ندارم از کسی که اعتقاد به او ندارم و او را جزء ظلمه و فاسد میدانم چیزی بخواهم ولی خودتان اگر میتوانید کاری انجام دهید مانعی ندارد». ـ حجةالاسلام و المسلمین دعائی - حوزه - ش 45 - ص 85.