

عصر روز دوم فروردین امام در منزلشان نشسته بودند، طلبهها هم اتاق را پر کرده بودند، من دم در اتاق ایستادم، بقیه نثسسته بودند، در همین حین امام شروع به صحبت کردند، صحبتشان این بود که اینها رفتنى هستند و شما ماندنى هستید، نترسید! ما در زمان پدر او بدتر از این را دیدهایم، روزهایی بر ما گذشت که در شهر نمیتوانستیم بمانیم، مجبور بودیم صبح زود از شهر خارج شویم و مطالعه و مباحثه ما در بیرون شهر بود، و شب به مدرسه مىآمدیم چون ما را میگرفتند، اذیت میکردند، عمامهها را برمیداشتند. در اثناى صحبتهاى امام یک پسر چهارده – پانزده سالهای را آوردند که از پشت بام مدرسه فیضیه پائین انداخته بودند که کوفته شده بود، قبا از تنش کنده و پالتو تنش کرده بودند، از دم در که واردش کردند یکى با صداى بلند و با حال گریه گفت: آقا این را از پشت بام انداختهاند. امام منقلب شد و دستور داد که او را بخوابانند و براى او دکتر بیاورند. وقتى که صحبت امام تمام شد احساس کردم آنچنان نیرومند و مقاوم هستم که اگر یک فوج لشکر به این خانه حمله کند آمادهام یک تنه مقاومت کنم. آن صحبت امام به حدى تأثیر گذاشت که من احساس کردم از هیچ چیز نمیترسم و آماده هستم یک تنه دفاع کنم. با خود گفتم امشب اینجا میمانم، چون ممکن بود حمله کنند. کسان دیگرى نیز آماده شدند شب آنجا بمانند، . لیکن یکباره از طرف امام خبر آوردند که همه باید بروید. امام گفتند: راضى نیستم کسى اینجا بماند، ما آمدیم بیرون و آن شب کسى آنجا نماند. . آیتالله خامنهاى - 15 خرداد - ش 14 - ص 72