امام در نقد گفتار استادان گذشته و تحلیل مطالب فقها و اصولیهای گذشته،‌ کمال دقت را داشتند و هیچ‌وقت عظمت فرد، باعث آن نمی‌شد که ایشان مطلب را‌ موشکافی نکنند و اشکالات آن را بیان نکنند. بارها می‌شد که در درس، بعضیها مثلاً‌ می‌گفتند: این اشکالاتی را که شما به مرحوم آقای نائینی در مسائل اصولی یا فقهی‌ نسبت می‌دهید، مرحوم آقای نائینی نگفته است. منظور ایشان چیز دیگری است. امام‌ می‌فرمودند: «ما کاری به شخص نداریم، این حرف از هر کسی که باشد، این اشکالات‌ به آن وارد است». ایشان سعی می‌کردند طلبه طوری بار بیاید که محقق باشد و عظمت گوینده‌ چشم او را نگیرد و ذهن او را از خلاقیت و ابتکار باز ندارد. لذا بسیاری از شاگردان‌ امام با این خصلت رشد کردند.