در حوزه علمیۀ نجف متداول شده بود شاگرد در پای درس استاد اشکال نگیرد و‌ حرفی نزند. آن هم به این دلیل بود که وقت دیگران و کسانی که در جلسه حضور‌ داشتند تلف نشود و وقت و زمان درس کوتاه نشود. ولی امام در جلسۀ درسشان در‌ نجف این سدّ را درهم شکستند. شاگردان ایشان در پای درس اشکال می‌گرفتند و‌ ایشان هم مانند شیوۀ تدریسشان جواب می‌دادند، و به این معنا هم مقید بودند و هر‌ اشکالی هم می‌شد، گوش می‌دادند و سپس جواب را می‌فرمودند ولو اینکه آن اشکال، اشکال خیلی وادی نباشد.