وقتی امام وارد نجف شدند وضع شهریه طلبه‌ها خیلی نامساعد بود. طلبه‌ها از‌ آقای حکیم یک دینار و نیم (معادل سی تومان) و از آقای شاهرودی و دیگر مراجع‌ هم بیست تومان (معادل یک دینار) می‌گرفتند. آن موقع آقای خویی شهریه‌ای نمی‌داد.‌ طلبه‌ها با این 5 / 2 دینار شهریه در ماه خیلی در مضیقه بودند چون کرایۀ یک مسکن‌ محقر در نجف تقریباً دو دینار بود لذا به این طرف و آن طرف می‌زدند. بعضی از‌ طلبه‌ها که عمدتاً غیر ایرانی (هندی، پاکستانی) بودند بر جنازه‌هایی که برای دفن در‌ نجف می‌آوردند و شب در مسجدی می‌گذاشتند تا صبح دفن کنند، تا صبح قرآن‌ می‌خواندند و بیست تومان می‌گرفتند. امام که آمدند اول، تقسیم شهریه‌ای که داشتند‌ سه دینار بود. ماه اول که گذشت برای ماه دوم فرمودند: «نگویید شهریه است که فردا‌ اگر نرسد درست نیست، بلکه به عنوان تقسیم بدهید». خلاصه امام شهریه طلاب را کم‌ کم بیشتر کرد، سه دینار ماه اول در ماه دوم شش دینار شد و بعد هم تا سی دینار‌ رسید.