

وقتى هم که امام خواستند از همه ما خداحافظى کنند، ایشان گفتند: «من دیگر خوب نمىشوم. شما از مردم بخواهید دعا کنند که خدا من را بپذیرد». در دیدارى که برادر عزیزمان آقاى هاشمى با امام داشتند، در صبح جمعهاى بود که مىخواستند به نماز جمعه بروند، به من گفتند، مىخواهم امام را ببینم، مىروم به مردم خبر سلامتى امام را بدهم. من گفتم عیبى ندارد، با هم رفتیم خدمت امام، امام فرمودند: «شما به مردمى که مىآیند نماز جمعه بگویید از خدا بخواهند مرا ببخشد و ببرد» امام احساس کرده بودند که دارد چه قصهاى اتفاق مىافتد، وقتى آقاى هاشمى از پیش امام بیرون آمدند گریهشان گرفته بود. بغض کرده بودند. به من گفتند: ما چه کار کنیم؟ این حرف را چگونه با مردم بزنیم؟ از این حرف ممکن است دشمن سواستفاده بکند. گفتم: بگذارید من یک بار دیگر پیش امام بروم، بلکه امام مسالهاى را بگویند که به این تلخى نباشد براى مردم. رفتم به آقا گفتم: آقا، مردم شما را دوست دارند و این حرف آنها را خیلى متاثر مىکند، شما اجازه بدهید ما به مردم بگوییم اگر شما خوب شدید، شما خودتان جواب محبتهاى مردم را مىدهید. ایشان به من نگاه کردند، گفتند: «عیب ندارد، این جمله را به آقاى هاشمى بگویید که فلانى این را هم گفتند». من به آقاى هاشمى گفتم و آقاى هاشمى هم همین مساله را در نماز جمعه خودشان بیان داشتند. . خمینى، احمد؛ فصل صبر؛ ص 18.