

یکی از روزها که حرم حضرت معصومه(س) شلوغ بود و امام میخواستند به آنجا مشرف بشوند، تنها من در خدمتشان بودم. وقتی خواستم به عدهای که در جلوی ایشان بودند، بگویم که راه را باز کنید! امام میخواهند به حرم مشرف بشوند. آقا نگاه تندی به من انداختند و فرمودند: «کارشان نداشته باشید! بعد هم همانطور در میان جمعیت به زیارت پرداختند. به طور کلی امام در مقایسه با مردم، هیچ امتیازی برای خود قایل نبودند. در آن روز هم موج جمعیت ایشان را از این طرف به آن طرف میبرد. بالاخره پس از گذشت مدتی طولانی، ایشان خود را به حرم حضرت معصومه(س) رسانده و مشغول خواندن زیارتنامه شدند. . آیتالله علیاکبر مسعودی – پا به پای آفتاب – ج 4، ص 154.