چندی پیش، امام یکی از کتابهایشان را که در زمینۀ حکمت و عرفان بود، به من‌ دادند تا آن را پاکنویس کنم. این کتاب را در سال 1350 قمری، یعنی حدود 30 ـ 35‌ سالگی نوشته بودند. من با دیدن آن کتاب، واقعاً بر ارادتم به ایشان افزوده شد. کتابی که‌ در آن سنین جوانی نوشته بودند، یک حکیم هشتاد ـ نود ساله هم مشکل بتواند آن را‌ بنویسد. نکات ظریف و لطیفی دارد که باعث تعجب خواننده می‌شوند. مثلاً مولف‌ روایتی را به شکلی معنا کرده بود، ولی ایشان به گونه‌ای دیگر، که به کل، آن روایت را‌ زیر و رو می‌کرد، بررسی می‌نمود. یا مولف روایتی را به نفع طایفۀ خود معنا کرده بود و‌ تصور نمی‌رفت که معنای دیگری هم داشته باشد. ولی امام با بیانی زیبا و در چند خط‌ کوتاه آن را توضیح داده بودند.