ما در تمام طول عمر امام شاهد بودیم که ایشان چیزی بر اموال خود نیفزودند. تنها ملک مختصری از پدر بزرگشان مانده بود که مزروعی بود. درآمدی که از همان زمین به دست می‌‌آمد، خرج می‌‌کردند. زاهد بودن طلبه از نظر امام به این معنی نبود که طلبه لباس ژنده‌ای بپوشد و خوار شود و یا علامت گدایی در لباسش باشد. امام معتقد بودند که طلبه در عین حال که باید لباس متناسب بپوشد، باید قلب خود را نیز آماده کند و می‌‌فرمودند عمران و آبادی قلب با معنویت و توجه به خداست. . آیت‌الله جعفر سبحانی – پا به پای آفتاب – ج 3 - ص 213.