در قم منزل ما روبروى منزل امام بود. در سال 42 یادم هست وقتى مامورین رژیم، امام را دستگیر کردند و به زندان برده و بعد از 24 ساعت آزاد کردند، وقتى امام تشریف آوردند، در منزلشان ازدحام زیادى شده بود. امام مى‌خواستند استراحتى بکنند و شام بخورند، دعوت کردیم و ایشان منزل ما آمدند. یک استانبولى پلوى ساده‌اى داشتیم، امام نشستند دور سفره، شام خوردیم. آن موقع من کوچک بودم، یادم است وسطهاى شام بودیم که دیدم پاشنه در چوبى را مردم درآورده و مى‌خواستند داخل حیاط منزل ما شوند و شام ما نصف کاره ماند. بعد از یک مدت که جلوى در را گرفتیم دیدیم که ملت از روى دیوار بلند بالا آمدند و وارد حیاط شدند. که مجبور شدند امام را نزدیک پنجره‌اى بیاورند و ایشان نشستند و چون پنجره بلند بود، یک تخت هم زیر پنجره گذاشتیم و مردم مى‌آمدند و دست امام را مى‌بوسیدند و مى‌رفتند و این برنامه تا موقع نماز شب امام ادامه داشت. دیگر به زور مردم را کنار زدیم و گفتیم که امام مى‌خواهند نماز بخوانند و خسته‌اند. . فرزند شهید فضل‌الله محلاتى؛ پیام انقلاب؛ ش 159، ص 17.