در جریان دانشگاه، من مرتب اخبار را به امام می‌‌رساندم. یعنی دوستان ما از آنجا به من تلفن می‌‌کردند و شاید هر چند دقیقه به امام خبر می‌‌دادم. از این نظر در جریان کامل آنجا بودیم و این یک امر مسلمی بود و مخصوصاً برای ما خیلی روشن بود که تمام این کارتهای کمیته و غیره، اینها همه دروغ است. البته بنی‌صدر هم با این کارهایش گور خودش را کند. از همان زمان بود که امام تصمیم گرفتند که دیگر کار را تمام کنند. حتی یکبار هم صریح به من گفتند. یادم هست وقتی جلسه 14 اسفند پیش آمد امام به من گفتند: برو ببین چه کسی با بنی‌صدر است؟ من نفهمیدم مقصود امام چیست دنبال بنی‌صدر آمدم دیدم انتظاریون و دو سه نفر دیگر هم بودند. حالا نمی‌دانم که آیا کسی به امام گفته بود یا نه. عبارت امام این بود که دیگر کار او تمام شده و دیگر ایشان امیدوار نیست. و قضیه بنی‌صدر از 14 اسفند برای امام تمام بود. فرصت دیگری به بنی‌صدر دادند و گفتند هیچکس سخنرانی نکند. خود امام به من گفتند بدان که این بنی‌صدر نقض می‌‌کند. امام می‌‌خواستند مردم کاملاً بفهمند که ناقض چه کسی است. تک تک مسایل را امام به صورت کلی مطرح می‌کردند تا مردم بفهمند که مصداقش کیست. . حجة‌الاسلام والمسلمین سید احمد خمینی – پیام انقلاب – ش 60 – ص 22 – خرداد 61.